Αναζήτηση

Η φιλοσοφία του υπαρξισμού και ο 'κακός ήρωας' ενός μυθιστορήματος


Ο Δανός φιλόσοφος Κίρκεγκωρ ήταν ο πρώτος που μίλησε για την φιλοσοφία του υπαρξισμού. Ο κάθε άνθρωπος είναι μια μοναδική ύπαρξη που φέρει την δική του 'αλήθεια'. Αργότερα ο Martin Heidegger μίλησε για τους τρεις κόσμους στους οποίους ζει ένας άνθρωπος. Στον φυσικό κόσμο, στον κόσμο της συνύπαρξης και τον προσωπικό του κόσμο.


Ο κάθε άνθρωπος, λοιπόν, ζει σε έναν δικό του προσωπικό κόσμο. Είναι οι μύχιες σκέψεις και τα συναισθήματά του, τα όνειρα, τα οράματα και οι εφιάλτες του, οι φόβοι και οι ελπίδες του, όλα όσα στοιχειοθετούν τον εσωτερικό μας κόσμο. Ο κόσμος αυτός φανερώνεται σε κάποιο βαθμό. Αλλά στον μεγαλύτερο βαθμό μένει στις σκιές, πίσω από μια χοντρή κουρτίνα από βαρύ αδιαπέραστο βελούδο. Η κουρτίνα αυτή 'κρύβει' ή - αν θες- προστατεύει το παρασκήνιο του καθένα μας από τα αδιάκριτα και κάποιες φορές αυθάδικα βλέμματα.


Στο μυθιστόρημα περιπέτειας "Το Αίνιγμα του Ερωτόκριτου", ο 'κακός' ήρωας, ο Γκούσταβ ζει σε έναν δικό του παράλληλο κόσμο. Ενοχές, παραληρηματικές ιδέες, καταιγίδες και Ερινύες.

Τον καιρό που ο Γκούσταβ είχε έρθει στην Κρήτη ως υπαξιωματικός στα στρατεύματα των Ναζί βρίσκει τυχαία ένα αρχαίο γυναικείο αγαλματίδιο. Το κρύβει σε ένα άγνωστο μέρος, για να το ανασύρει όταν έρθουν καλύτερες μέρες.

Ο πόλεμος τελειώνει, τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής απέρχονται, μαζί τους και ο Γκούσταβ. Δεν ξεχνά ποτέ όμως το αγαλματίδιο. Δεκαετίες αργότερα, ηλικιωμένος πια, επιστρέφει για να το βρει. Μαζί του και μια παλιά του αγάπη. Την 'Αρετούσα' του. Έτσι την ονομάζει. Και επιστρέφει για να την βρει. Να βρει το άγαλμα, αλλά και την Αρετούσα που άφησε πίσω του, όταν 'εμίσεψε για τα ξένα', όπως έκανε ο Ερωτόκριτος στο ποίημα του Κορνάρου για τον ίδιο λόγο.

Γυρίζοντας στην Κρήτη ο Γκούσταβ νιώθει έκπτωτος, ξένος. Φοβάται μην τύχει και κάποιος τον αναγνωρίσει, μήπως διακρίνει στο πρόσωπό του τον αλλοτινό Ναζί. Αισθάνεται σαν τον Ίκαρο, τον γιο του μυθικού Δαίδαλου, που έφυγε από την Κρήτη κυνηγημένος και πέταξε μέχρι τον ήλιο.

Λέει, λοιπόν, ο Γκούσταβ σε έναν εσωτερικό μονόλογο:



Ο Γκούσταβ ένιωσε δυνατός. Ανέπνευσε βαθιά. Ήταν ένας Ίκαρος που έφυγε κυνηγημένος από το μένος του Μίνωα. Έπεσε, καψάλισε τα φτερά του, έσπασε το πόδι του. Μα έζησε. Και γύρισε στην Κρήτη. Γιατί έχει ένα μεγαλύτερο χρέος να εκτελέσει. Να το αφήσει στην ανθρωπότητα. Όπως ο Δαίδαλος που άφησε στον κόσμο τον Λαβύρινθο. Έτσι και ο ίδιος έπρεπε να το παραδώσει στην ανθρωπότητα, πριν πεθάνει. Και πλησίαζε το τέλος του. Το προαισθανόταν. Και αυτή η τύφλωση ήταν η αρχή του τέλους. 
Όχι! Δεν θα τον ανακαλύψουν οι ορδές του Μίνωα. Όχι. Θα γλυτώσει από τα δόντια του Μινώταυρου. Πώς όμως;

Κάθε άνθρωπος ζει παράλληλα σε έναν δικό του κόσμο. Ποιος είναι αυτός ο κόσμος του Γκούσταβ και πού θα τον οδηγήσει; Θα γλιτώσει από τα δόντια του Μινώταυρου και τις προσωπικές του Ερινύες;


Βιβλιογραφία: Κίρκεγκωρ, Σ. (1980). Φόβος και Τρόμος. Μτφρ. Σ. Σολωμού. Αθήνα, Νεφέλη.







Απόκτησε το βιβλίο σαν ebook κάνοντας κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο:


https://www.smashwords.com/books/view/1028048



Απόκτησέ το σαν έντυπο βιβλίο:


1. Με μια επίσκεψη στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων Ψυχογιός, Εμμανουήλ Μπενάκη 13, Εμμανουήλ Μπενάκη 13, Αθήνα 106 78


Ή

2. Αγοράζοντάς το ηλεκτρονικά στον παρακάτω σύνδεσμο:

https://www.bookoo.gr/eshop/books/to-ainigma-tou-erotokritou



Καλή σου αναγνωστική απόλαυση!