Αναζήτηση

Το χωράφι με τις παπαρούνες: Μια ιστορία από το Ολοκαύτωμα της Βιάννου στην Κρήτη



Σαν σήμερα πριν από εβδομήντα επτά ολόκληρα χρόνια: Πολύς ο καιρός; Ίσως αν τον κρίνεις με τα ανθρώπινα μέτρα. Απειροελάχιστος μπροστά στον συμπαντικό χρόνο..

Απειροελάχιστος για τα άτομα που έζησαν εκείνο το απροσμέτρητο που 'γινε τότε και το ενθυμούνται και θα το ενθυμούνται, λες και ήταν χτες.


Σαν σήμερα, στις 14 έως τις 16 Σεπτεμβρίου 1943 οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής δολοφόνησαν πάνω από 400 άτομα στα χωριά της Βιάννου και της δυτικής Ιεράπετρας. Εκεί, στην Κρήτη. Οι σφαγές αυτές έμελλαν να μείνουν στην ιστορία ως το "Ολοκαύτωμα της Βιάννου".


Σαν σήμερα πριν από ένα χρόνο πήγα κι εγώ στην Βιάννο στις εκδηλώσεις μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος εκείνου. Πήγα εκεί με σκοπό να ερευνήσω. Να στήσω αυτί και να αφουγκραστώ, να μάθω από πρώτο χέρι για το απροσμέτρητο που έγινε εκεί πριν από εβδομήντα επτά χρόνια.

Πήγα εκεί για να περισυλλέξω ιστορίες, να δρέψω σπαράγματα προσωπικών εμπειριών από την αποφράδα εκείνη ημέρα. Να αναζητήσω μικρές ψηφίδες που θα με βοηθούσαν να φτιάξω την δική μου εικόνα. Μια εικόνα που ήθελα να την μεταφέρω στο χαρτί, μια ψηφίδα για να συνταιριάξω, να δέσω τα νήματα ενός λογοτεχνικού μύθου.


Γιατί;


Γιατί το ολοκαύτωμα στην Βιάννο αποτελεί ψηφίδα της ιστορίας στο μυθιστόρημά μου "Το Αίνιγμα του Ερωτόκριτου", διαδραματίζοντας πολύ σημαντικό ρόλο στην πλοκή και την εξέλιξή της.


Εκεί στην Βιάννο μίλησα με ανθρώπους. Ηλικιωμένους που έζησαν το απροσμέτρητο, μικρότερους που βίωσαν τα απόνερα του απροσμέτρητου. Άτομα που δέχτηκαν να ανοίξουν τις καρδιές τους. Τους ευχαριστώ έναν-έναν όλους από καρδιάς. Μου είπαν για κείνο που 'γινε. Μα πιο πολύ για τα συναισθήματά τους. Για το πώς αισθάνθηκαν για το απροσμέτρητο και τα απόνερά του.

Μια γυναίκα μου 'πε για τις παπαρούνες που φύτρωναν στους ομαδικούς τάφους των θυμάτων κάθε άνοιξη. Ολόγυρα χωράφια αλουλούδιαστα. Και στη μέση εκεί που τάφηκαν τα σώματα να φλογίζει ο τόπος από παπαρούνες.


Την ιστορία αυτή έγραψα μέσα στο μυθιστόρημά μου "Το Αίνιγμα του Ερωτόκριτου". Ιδού το απόσπασμα:

«Εσύ γιατί κλαις, κοπελιά; Τι κατέεις απ’ όλα τούτα; Τι ξέρεις από το δράμα που ζήσαμε και μετά; Να σκάβουμε λάκκους στο χώμα με τα χέρια μας για να θάψουμε τους νεκρούς. Να τρώμε βελανίδια, για να μην πεθάνουμε από την πείνα. Η έρμη η μάνα μου δεν έβγαλε τα μαύρα ίσαμε το θάνατο της. Δέκα χρονώ μαυροφορέθηκα κι εγώ. Δεν θα ξεχάσω το βράδυ της Πρωτοχρονιάς δυο χρόνια μετά το χαλασμό. Πήγα να πω τα κάλαντα στα γύρω χωριά. Δεν με άφηναν να μπω στα σπίτια τους. Ήμουν κακορίζικη, μαθές, θα τους έφερνα κακοτυχία! Άμε μόνη σου στους τάφους! Δεν αντέχω να περνώ από κεί. Δεν ξεχνώ όμως. Ούτε ο Θεός ξεχνά τους πεθαμένους. Χρόνια τώρα γύρω από τους τάφους γεμίζει ο τόπος παπαρούνες. Πουθενά αλλού τόσες κόκκινες παπαρούνες μαζεμένες. Κοκκινίζει ο τόπος κάθε άνοιξη». 





Πώς θα αποκτήσεις το μυθιστόρημα "Το Αίνιγμα του Ερωτόκριτου";

Κάνε κλικ πάνω στην εικόνα για να το αγοράσεις σαν ebook μόνο με 9 ευρώ!


Εναλλακτικά, για να το αποκτήσεις σαν ebook κάνε κλικ εδώ:

https://www.smashwords.com/books/view/1028048

Παρακάτω μπορείς να δεις τα βήματα που κάνεις για την αγορά σε εικόνες (ΔΩΣΕ ΒΑΣΗ ΣΤΑ ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΑ ΒΕΛΑΚΙΑ)

Καλή σου αναγνωστική απόλαυση!